و غده‌هاى چربىساز گرفته مىشود . به اين ترتيب اين ماده سفيد رنگ تميز خالص ، اين غذاى نيرو بخش گوارا ، از ميان غذاهاى هضم شده مخلوط با تفاله‌ها ، و از لابلاى خون بدست مىآيد ، و اين براستى عجيب است ، سرچشمه اى آن چنان آلوده و تنفرآميز ، اما محصولش اين چنين خالص و زيبا و دلانگيز و گوارا ! . بعد از حيوانات و شير آنها به بخشى از مواهب گياهان پرداخته مىگويد : « خداوند از ميوه‌هاى درختان نخل و انگور ، غذاى پر بركتى نصيب شما ساخت كه گاه آن را به صورت زيانبار در مىآوريد و از آن شراب مىسازيد و گاه رزق پاك و پاكيزه از آن مىگيريد ( * ( وَمِنْ ثَمَراتِ النَّخِيلِ وَالأَعْنابِ تَتَّخِذُونَ مِنْه سَكَراً وَرِزْقاً حَسَناً ) * ) . « در اين امر نشانه ديگرى است از قدرت پروردگار براى آنها كه عقل و خرد دارند » ( * ( إِنَّ فِي ذلِكَ لآيَةً لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ ) * ) . « سكر » گرچه در لغت معانى مختلفى دارد ، ولى در اينجا به معنى مسكرات و مشروبات الكلى است ، و معنى مشهور آن همين است . روشن است كه قرآن در اين آيه هرگز اجازه شرابسازى از خرما و انگور نداده بلكه با توجه به اينكه « مسكرات » را در مقابل « رزق حسن » قرار داده اشاره كوتاهى به تحريم خمر و نامطلوب بودن آن نموده است ، بنا بر اين نياز به اين نداريم كه بگوئيم اين آيه قبل از نزول تحريم شراب نازل شده و اشاره اى به حلال بودن آن است ، بلكه به عكس آيه ، اشاره به حرام بودن آن مىكند و شايد اولين اخطار در زمينه تحريم خمر باشد . در حقيقت گويى در يك جمله معترضه و در ميان پرانتز قرآن مجيد